วันนี้ "ใจ" มีอำนาจเหนือ "ร่างกาย" แล้ว  

หลายวันก่อน ไปวัดระฆัง ได้พบพระชรารูปหนึ่ง ท่านถามว่า นี่คุณ คุณกลัวอะไร? เอ๊ะ จะมาไม้ไหน เลยไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มๆ  ท่านเลยเฉลยว่า ควรตอบว่า .. กลัวเกิดอีก





เมื่อคืนนั่งกรรมฐาน (ก็นั่งทุกวันล่ะนะ) จิตละเอียด ปรากฏควันพวยพุ่งขึ้นมาจากในตัว สามสาย สีขาวสว่าง

การไม่ให้ความคุ้นเคย กับ "กิเลส" ของเรา นับเป็นวิธีการที่ให้ผลดี เนื่องจากความคุ้นเคยนั้นเป็นเหตุให้เรามักประมาท ทำให้เราไม่อาจเอาชนะใจ (ที่มักใฝ่ต่ำอยู่เสมอ) ของตนเองได้

ช่วงนี้จิตสงัดมีกำลังมาก ลมหายใจเข้าออกแผ่วๆ หายใจจากท้อง ลมผ่านน้อย แต่สังเกตุเห็นว่าลมเคลื่อนเข้าเหมือนน้ำไหลในลำธาร สามารถสวดมนต์บทยาวๆ ต่อเนื่องได้โดยไม่ต้องหยุดหายใจ ขณะสวดมนต์จิตดิ่งเข้าไปภายในกาย เหมือนนั่งสวดมนต์อยู่ในโอ่งใหญ่ๆ มีแสงพอประมาณ

กำลังการคิดมีกำลังน้อยมาก แม้ทั้งวันจะทำตัวเหมือนชาวบ้านปกติ แต่ก็สามารถเข้าสมาธิถึงระดับนี้ได้รวดเร็ว นิวรณ์มีกำลังน้อย กามฉันทะลดตัวลงมากด้วยกำลังของฌานและวิปัสสนา แม้จะลองหาของมาล่อ สามารถวางลงได้อย่างง่ายดาย นอนน้อย ตื่นสดใสทันที ไม่ง่วงโงก อาการเกร็งทางกายมีน้อย มีกังวลในกายเนื้อบางขณะ มีก็พัก สักครู่ก็คลายตัวไป

เว้นกรรมฐานมาอาทิตย์กว่า จู่ๆ เกิดอยากจะนั่งขึ้นมาเฉยๆ ก็นั่ง ปรากฏว่าเข้าเขตฌานที่สอง วิตก วิจารณ์ อาการคิดหยุดไป ตัวเหมือนเป็นเหน็บไปทั้งตัว แต่ไม่ใช่ ตัวเย็น ตัวชา เหมือนกลายเป็นหิน ไม่เหมื่อย ไม่ปวด นั่งตั้งท่าได้ตรง ทรงตัว นั่งได้นานมาก พอออกจากกรรมฐานก็เอนหลับไป ตื่นขึ้นมาจิตก็ตกลงมาที่ฌาน ๑ อาการคิดปรากฏ