" ริเวนเดลล์ขอต้อนรับ โฟรโด แบกกินส์ "
     เอลรอนด์,ประมุขแห่งริเวนเดลล์ทักทาย
     ขณะโฟรโดดีใจที่พบสหายทั้งสาม แซม,เมอร์รี่ และฟิบปิน เขาเหลือบมองเห็นฮอบบิทผู้เฒ่า " บิลโบ"
     " หวัดดี โฟรโดหลานข้า "
     โฟรโดหยิบหนังสือ จดหมายคืนถิ่น นิทานฮอบบิท ประพันธ์โดย บิลโบ แบกกินส์ " วิเศษจังเลย "
     " ข้าตั้งใจจะกลับไปตระเวนเล่นในป่าเมิร์กวูด เยี่ยมชมเลคทาวน์ มองภูเขาเดียวดายอีกครั้ง แต่สังขารดูเหมือนไม่เป็นใจซะแล้ว " บิลโบเล่าความปรารถนา
     " ข้าคิดถึงไชร์ " โฟรโดเปิดดูแผนที่ " ชีวิตวัยเด็กของข้า ข้าแกล้งทำเหมือนว่าข้าจากไปที่อื่น ไปกับท่าน ได้ร่วมผจญภัยกับท่าน แต่แล้วการผจญของข้าเองกลับเปลี่ยนเป็นอีกแบบ ข้าไม่เหมือนท่านบิลโบ "
     " หลานรักของข้า " บิลโบสะอื้นไห้กับชะตากรรมอันพลิกผันของโฟรโด

     ณ คฤหาสถ์ลาสต์โฮมลี่เฮ้าส์ ตะวันออกของทะเลใหญ่ซึ่งโฟรโดย้ายเข้ามาพำนักอยู่
     " ข้าลืมอะไรไปนะ " แซมสับสน
     " เก็บของแล้วเหรอ " โฟรโดถามแซม
     " เตรียมพร้อมไว้ไม่เสียหลาย " แซมเก็บเสื้อผ้าใส่เป้
     " ไหนว่าเจ้าอยากเห็นพวกเอลฟ์ไงแซม "
     " ก็อยากยิ่งกว่าอะไร เราทำตามที่แกนดัล์ฟบอกแล้วใช่มั้ย เรานำแหวนมาถึงริเวนเดลล์นี่ แล้วข้าคิดว่าถ้าท่านหายดีแล้วเราก็ควรรีบกลับ..กลับบ้าน "
     " เจ้าพูดถูกแซม เราทำตามที่ถูกมอบหมายแล้ว แหวนจะปลอดภัยอยู่ในริเวนเดลล์ ข้าพร้อมจะกลับบ้านแล้ว " เหมือนยกภูเขาออกจากอกโฟรโด

     " เขาแข็งแรงดีแล้ว " เอลรอนด์ชายตาดูโฟรโดแต่ไกล
     " แผลนั้นไม่มีวันหายสนิทแน่ " แกนดัล์ฟกล่าว " มันจะต้องติดตัวเขาไปตลอดชีวิต "
     " แต่มาไกลขนาดนี้โดยพกแหวนติดตัวมาด้วย แสดงว่าเขามีพลังต่อต้านความร้ายกาจของมัน " เอลรอนด์เดินไปตามระเบียง
     " มันเป็นภาระที่เขาไม่สมควรต้องรับ เราจะไม่ขอโฟรโดมากกว่านี้ "
     " แกนดัล์ฟ ศัตรูกำลังเคลื่อนพล กองทัพซอรอนมุ่งมาตะวันออก ดวงตา เขาจับจ้องริเวนเดลล์ ส่วนซารูมานท่านก็บอกว่าเขาทรยศ ซารูมานใช้เวทมนตร์สร้างกองกำลังลูกผสมระหว่าง ออร์ค กับ ก็อบลิน ในถ้ำไอเซนการ์ด กองทัพที่เคลื่อนพลได้ไกลแม้กลางวันแสกๆ ซารูมานกำลังมาหาแหวน พลังของเอลฟ์ไม่อาจต้านความชั่วร้ายนี้ได้ " ประโยคตอนท้ายของเอลรอนด์ทำเอาแกนดัล์ฟผงะ
     " นี่คือภัยต่อมัชฌิมโลกทั้งหมด เราต้องตัดสินใจละว่าจะยุติอย่างไร " เอลรอนด์ขมวดปม
     " ยุคทองของเอลฟ์จบแล้ว พวกเราจะไปจากนี่ " แกนดัล์ฟยังค้างคาใจ " เราไปแล้วท่านจะพึ่งใคร พวกคนแคระเหรอ? "
     " พวกเขาดีแต่ค้นหาความร่ำรวย ใครจะเดือดร้อนยังไงไม่สนหรอก "

     " งั้นต้องฝากความหวังไว้กับพวกมนุษย์ "
     " มนุษย์เหรอช่างอ่อนแอ เผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังเสื่อมโทรม เลือดนักสู้แห่งนูเมนอร์ไร้ประโยชน์ เกียรติยศ,ศักดิ์ศรี ถูกหลงลืม "
     " แล้วที่แหวนรอดมาได้ก็เพราะมนุษย์นี่ " แกนดัล์ฟแย้ง
     " ข้าอยู่ด้วยแกนดัล์ฟ 3,000 ปีก่อนข้าอยู่ตรงนั้น ตอนที่ อิสซิลดูร์ ได้แหวน ข้าอยู่ด้วย ในวันที่มนุษย์เริ่มเสียหลัก ข้านำเขาเข้าสู่ใจกลางของภูมรณะ ที่ๆแหวนถูกหลอมที่เดียวที่จะทำลายมันได้ ถ้าอิสซิลดูร์โยนแหวนลงไปมันก็ควรจะจบเมื่อวันนั้น แต่ความชั่วร้ายยังลอยนวล เขาเก็บแหวนไว้ เชื้อสายกษัตริย์ถูกทำลาย ไม่มีความเข้มแข็งเหลืออยู่ในโลกของมนุษย์ พวกเขาแตกแยกปราศจากผู้นำ " เอลรอนด์สรุป
     " มีคนเดียวที่จะกอบกู้ได้ คนเดียวที่มีสิทธิ์ครองบัลลังก์แห่งกอนดอร์ " แกนดัล์ฟหวัง
     " เขาหันหลังให้ทางสายนั้นนานแล้ว เขาเลือกเนรเทศตัวเอง.." นัยน์ตาเอลรอนด์เหม่อลอย



     โบโรเมียร์มองดูภาพวาดประดับผนัง - ยุทธภูมิที่ทุ่งดากอร์ลัด ก่อนหยิบดาบปลายหัก 3 ท่อนหน้ารูปปั้นขึ้นมา
     " เศษดาบแห่งนาร์ซิล ดาบที่ตัดเอาแหวนจากมือซอรอนยังคมอยู่ " โบโรเมียร์เผลอลูบคมดาบ นิ้วมือถูกบาดเลือดไหลซิบ " แต่ก็แค่สมบัติที่แตกหัก..! " เขาทำดาบหล่นลงพื้น และไม่ยอมเก็บขึ้นไว้ที่เดิม

     สไตรเดอร์ก้มลงเก็บดาบนั้นวางไว้ด้วยความนอบน้อม อาร์เวนย่องเงียบมาด้านหลัง
     " ทำไมต้องกลัวอดีตด้วย ท่านคือทายาทอิสซิลดูร์ ไม่ใช่ตัวอิสซิลดูร์ ชะตาท่านจะไม่เหมือนเขา "
     " เลือดเขาอยู่ในกายข้า ความอ่อนแอของเขา " สไตรเดอร์ระทม
     " เวลาจะมาถึง ท่านจะเผชิญกับความชั่วร้าย และท่านจะพิชิตมัน เงามืดยังไม่ได้ครอบงำ ไม่ครอบงำท่าน ไม่ครอบงำข้า จำครั้งแรกที่เราเจอกันได้มั้ย "
     " ข้านึกว่าข้าหลงเข้าไปในความฝัน "
     " นั่นหลายปีมาแล้ว ท่านดูไม่กังวลเหมือนที่เป็นตอนนี้ จำที่ข้าบอกท่านได้มั้ย "
     " เจ้าบอกจะครองคู่กับข้า จะยอมสละ ชีวิตอมตะ อย่างที่พวกเจ้าเป็น "
     " และนั่นคือคำมั่น ข้าขอใช้ชีวิตชาติเดียวร่วมกับท่าน แทนการเผชิญโลกยืนยาวเพียงลำพัง ข้าเลือกชีวิตแบบสามัญ "
     " เจ้ายอมเพื่อข้าไม่ได้ "
     " เป็นสิทธิ์ของข้าที่จะมอบให้ใคร เหมือนหัวใจข้า "

     เสียงระฆังกังวานดังขึ้นเป็นสัญญานเรียกประชุมของเอลรอนด์ มุขระเบียงด้านหนึ่งของคฤหาสถ์มีเหล่าผู้กล้ามาชุมนุมกัน
     " อาคันตุกะต่างถิ่น สหายเก่าแก่ เรามาชุมนุมกันเพื่อรับมือพวกมอร์ดอร์ มัชฌิมโลกกำลังตกอยู่ในมหันตภัย ใครก็ไม่อาจหนีรอด ไม่ร่วมมือกันเราก็ล่มสลาย ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนมีชะตากรรมร่วมกัน หยิบแหวนออกมาโฟรโด " เอลรอนด์เปิดประเด็น
     โฟรโดก้าวออกมา,เอาแหวนวางไว้บนโต๊ะกลางที่ประชุม
     " แสดงว่าเรื่องจริง อวสานแห่งมวลมนุษย์ มันคือของขวัญ ของขวัญแด่ศัตรูของมอร์ดอร์ ทำไมไม่ใช้มันล่ะ นานมาแล้วที่พ่อข้า,ผู้พิทักษ์แห่งกอนดอร์ สกัดการรุกรานของพวกมอร์ดอร์ พี่น้องเราหลั่งเลือดเพื่อปกป้องดินแดนของพวกท่าน จงมอบอาวุธของศัตรูให้แก่กอนดอร์ให้เราใช้สู้กับมัน " โบโรเมียร์กระหายอำนาจ
     " ท่านคุมมันไม่ได้ ไม่มีใครคุมได้ แหวนประมุขขานรับ ซอรอน เท่านั้น มันไม่มีเจ้านายอื่นอีก " สไตรเดอร์แย้ง
     " คนพเนจรจะมารู้เรื่องอะไร " โบโรเมียร์ตาเขียว
     " เขาไม่ใช่คนจรธรรมดา เขาคือ อารากอร์น โอรสแห่งอาราทอร์น ท่านควรสวามิภักดิ์ " เลโกลัสเผย
     " อารากอร์น ทายาทอิสซิลดูร์ ? " โบโรเมียร์จ้องหน้าคนจรเขม็ง
     " และทายาทบัลลังก์แห่งกอนดอร์ " เลโกลัสย้ำ
     " นั่งเถอะ เลโกลัส " อารากอร์น(สไตรเดอร์,คนจร)โบกมือไม่อยากต่อความยาว

     " กอนดอร์ไม่มีกษัตริย์ และไม่ต้องการกษัตริย์ " โบโรเมียร์ทิ้งท้าย ก่อนกลับเข้าไปนั่งประจำที่เช่นกัน
     " อารากอร์นพูดถูก เราไม่อาจใช้มันได้ " แกนดัล์ฟเห็นด้วย
     " ทางเลือกมีทางเดียว แหวนจะต้องถูกทำลาย " เอลรอนด์เสนอ
     " งั้นจะรออะไรล่ะ..! " กิมลี่,คนแคระร่างล่ำป้อมยกฆ้อนทุบแหวนแล้วตัวกระดอนหงายหลัง ฆ้อนพัง แหวนยังคงอยู่
     " ต่อให้ใช้เวทมนตร์ไหนๆ ก็ทำลายมันไม่ได้ กิมลี่,บุตรแห่งกลออีน แหวนถูกหลอมขึ้นมากลางไฟแห่งภูมรณะ จะทำลายก็ต้องไปที่นั่น ต้องนำมันเข้าไปในดินแดนมอร์ดอร์แล้วโยนกลับสู่เบ้าหลอมที่สร้างมันมา ใครสักคนจะต้องทำ " เอลรอนด์ชี้ทางรอด

     " เดินเข้าแดนมอร์ดอร์ไม่ใช่เรื่องง่าย ยามประตูดำไม่ได้มีเฉพาะพวกออร์ค ยังมีปีศาจที่ไม่เคยหลับไหล และนัยน์ตามหึมาคอยจับจ้องอยู่ตลอด แผ่นดินไหว ข้างในก็ระอุด้วยไฟ เถ้า และ ธุลี อากาศที่หายใจเต็มไปด้วยละอองพิษ กำลังคนเป็นหมื่นก็ทำอะไรไม่ได้ ขืนบุกก็โง่ " โบโรเมียร์ส่ายหน้าไม่เอาด้วย
     " ไม่ได้ยินที่ท่านเอลรอนด์พูดเหรอ แหวนจะต้องถูกทำลาย " เลโกลัสกร้าว
     " งั้นท่านก็อาสาซะเลยสิ " กิมลี่ประชด
     " หากเราล้มเหลวท่านคงเหยียบซ้ำสินะ " เลโกลัสหยัน
     " ถ้าซอรอนได้แหวนคืน แล้วอะไรจะเกิดขึ้น " โบโรเมียร์ทึกทัก
     " ข้ายอมตายดีกว่าจะเห็นแหวนตกอยู่ในมือพวกเอลฟ์ ไม่มีใครไว้ใจเอลฟ์ " กิมลี่ยัวะ
     ขณะทุกคนลุกขึ้นโต้เถียงไม่ยอมกัน แกนดัล์ฟขอโวยบ้าง " ไม่เข้าใจกันบ้างเหรอ มัวแต่เถียงกัน ซอรอนแก่กล้าขึ้นทุกที ไม่มีใครรอดแน่ "

     " ข้าจะไปเอง " โฟรโดสุดทนโพล่งปาก " ข้าจะเอาแหวนไปที่มอร์ดอร์ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ทาง " โฟรโดพูดกับแกนดัล์ฟพลอยทำให้ทุกคนตะลึง หยุดทะเลาะกัน
     " ภารกิจนี้ข้าจะช่วยเจ้า โฟรโด แบกกินส์ ตราบที่มันเป็นภาระของเจ้า " แกนดัล์ฟหนุน
     " ต่อให้สละชีวิตปกป้องเจ้า ข้าก็พร้อม ด้วยดาบของข้า " อารากอร์นน้อมรับ
     " และคันศรของข้า " เลโกลัส,พรายหนุ่ม
     " และขวานข้า " กิมลี่
     " ชะตาเราอยู่ในมือของเจ้า,หนุ่มน้อย ถ้านี่คือความเห็นชอบของที่ประชุม กอนดอร์จะช่วยเจ้าลงมือ " โบโรเมียร์ก็เช่นกัน
     " ท่านโฟรโดจะไปไหนโดยไม่มีข้า " แซมแหวกพุ่มไม้ออกมา
     " แน่นอนมันแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะจับเจ้าแยกจากเขา แม้ในยามประชุมลับ โดยที่เจ้าไม่ได้รับเชิญ " เอลรอนด์พูดเสียดสีแซมที่แอบฟัง
     " เราจะไปด้วย ถ้าจะห้ามก็จับเรายัดกระสอบส่งกลับบ้าน " เมอร์รี่เอาด้วย
     " ยังไงก็ต้องมีพวกสมองใสร่วมทางด้วยถ้าเป็น..ภารกิจแบบนี้ " ฟิบปินตามติด
     " งั้นเจ้าหมดสิทธิ์ฟิบ " แซมแซว
     " ผู้ร่วมทางทั้ง 9 จงเป็นตามนั้น พวกเจ้าคือ พันธมิตรแห่งแหวน,The Fellowship of The Ring " เอลรอนด์สถาปนา
     " ยอด แล้วเราจะไปไหน? " ฟิบปินหลวมตัวโดยไม่รู้เป้าหมาย

     " ดาบคู่ใจข้าคมเฉียบรับไป " บิลโบยกดาบให้โฟรโด
     " เบาจังเลย " โฟรโดชักดาบออกดู
     " ใช่ ฝีมือช่างเอลฟ์น่ะ คมดาบเป็นสีฟ้าเมื่อพวกออร์คเข้าใกล้ แล้วเมื่อไหร่ที่เป็นสีนั้นเจ้ายิ่งต้องระวังเป็นพิเศษ และนี่เครื่องประดับ มิธริล เบาดุขขนนกแต่แข็งแกร่งเหมือนเกล็ดมังกร ไหนเจ้าลองสวมดูซิ เร็วสิ " บิลโบเหลือบมองเห็นสร้อยคอคล้องแหวน " แหวนของเจ้า ข้าอยากเหลือเกินที่จะสัมผัสมันอีกเป็นครั้งสุดท้าย ( เอื้อมมือจะจับแต่ดึงกลับด้วยความรังเกียจ ) ข้าเสียใจที่ทำให้เจ้าลำบากหลานข้า ข้าเสียใจที่เจ้าต้องมาแบกรับภาระนี้ เสียใจสำหรับทุกอย่าง.."      
      
    next chapter >>