...
Εχουμε ανάγκη να μην αμφιβάλουμε μήπως
θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που υπάρχουμε.
Εχουμε ανάγκη να μπορέσουμε να κοιτάξουμε τη μάνα μας στα μάτια,
και να της πούμε :
Λυπάμαι μαμά που δεν ήξερες,
που ποτέ κανείς δεν σε άφησε ούτε καν να σκεφτείς,
ότι δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι
ούτε να στεναχωριέσαι για μας,
αλλά αντίθετα,
θα έπρεπε να ήσουνα περήφανη
που τολμάμε να υπάρχουμε,
που τολμάμε να σηκώνουμε κεφάλι
σε όλη αυτή την σιωπηρή συνολικά αποδεκτή
συνομωσία της καταπίεσης
που προσπαθεί να μας επιβάλει
ότι τάχα δεν έχουμε δικαίωμα να υπάρχουμε.
Λυπάμαι που κι εσύ
παρ' ότι γυναίκα,
μέσα στην πίεση του συνεχούς εκφοβισμού
παρασύρθηκες και πίστεψες,
και μας μετέφερες την πρόσθετη τύψη
της καταπίεσης και του ψέματος
ότι τάχα θα πρέπει να διαλέξουμε
αν θα αγαπάμε την αγάπη μας,
ή αν θέλουμε να κάνουμε παιδιά
Λες και μπορεί ποτέ κανένας άνθρωπος
να μας στερήσει τις βασικές λειτουργίες του κορμιού μας.
Λες κι υπάρχει τρόπος να ξεριζώσουμε τα συναισθήματά μας,
και να είμαστε και πάλι εμείς.
Λυπάμαι που σε μάθανε να μας αγαπάς υπό όρους,
κατά προτίμηση όταν κάνουμε ότι πιστεύει η γειτόνισσα
όμορφο και πρέπον,
και να δυσκολεύεσαι τόσο πολύ να μας αγαπάς το ίδιο
όταν είμαστε εμείς, οι αληθινές εαυτές μας,
όταν προσπαθούμε να ζήσουμε ευτυχισμένες
όπως νοιώθουμε εμείς μέσα μας
καλό και όμορφο και σωστό κι αληθινό
Λυπάμαι που δεν μπορείς να έρθεις μαζί μας
στην πορεία της πολύχρωμης σημαίας μαμά,
αλλά θυμάσαι που ήμασταν μικρά
και μας μάθαινες να μη λέμε ψέματα ?
Θυμάσαι?
Μας έμαθες ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ζήσουμε ευτυχισμένες μέσα στο ψέμα.
Μας έμαθες και πολλά άλλα..
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο λυπάμαι μαμά,
σπαράζω στο κλάμα κρυφά, όπως κι εσύ.
Αλλά ήρθε η ώρα να διαλέξω
αν θα τολμήσω να κυνηγήσω την ευτυχία
ζώντας σύμφωνα με τη δική μου την αλήθεια,
ή αν θα καταδικάσω τον εαυτό μου στη δυστυχία του ψέματος
για την υπόλοιπη ζωή μου,
σίγουρη ότι δεν θα αξίζει να λέγεται ζωή.
Λυπάμαι τρομερά μαμά,
και πιο πολύ δεν μπορώ να αντέξω αυτή την παράλογη αδικία,
που μας έχουν φορτώσει όλες αυτές τις κάλπικες τύψεις ανάμεσά μας,
που έχουνε καταφέρει
να μας κάνουνε να κλαίμε κρυφά η μια απ' την άλλη,
η μια για την άλλη.
Εσύ,
για όλα αυτά που δεν είμαι
και που δεν αντέχω να γίνω στα ψέματα,
Κι εγώ
για όλα αυτά που σε έχουνε μάθει τόσα χρόνια
να μην τολμάς να δεις ούτε να ακούσεις,
ούτε καν να συζητήσεις κρυφά με το παιδί σου.
Θυμάσαι? Πάντα μου ευχόσουνα:
"ένα καλό παιδί", και "μια καλή τύχη".
Είμαι τυχερή μαμά! Είναι το καλύτερο παιδί του κόσμου!
Την ξέρεις, και θα το είχες δει αν ..
αν άντεχες να κοιτάξεις πέρα από τους φόβους σου
και πέρα από την άδικη, κοινωνικά επιβαλλόμενη κατασκευασμένη ντροπή σου.
Και που να τολμήσω να σου πω ότι αυτή είναι η σύντροφός μου,
και πόσο ευτυχισμένη είμαι μαζί της ...
Δεν είδες πώς έλαμπα όταν μου είπες μια φορά ότι δείχνει καλό παιδί..
και κάθε φορά που ρωτούσες "τί κάνει εκείνη η φίλη μου .. "
χωρίς να τολμάς ούτε να αρθρώσεις το όνομά της..
...
Σ' αγαπώ πολύ μαμά,
όπως σε αγαπούσα και χτες, και πρόπερσι,
και τότε που ήμουνα παιδί μικρό και με μάθαινες τον κόσμο.
Δεν θα πάψω να σπαράζω κρυφά για σένα και για μένα μαμά
και για αυτή την άδικη τιμωρία που μας έχουν επιβάλει,
να κλαίμε κρυφά η μια για την άλλη,
χωριστά η μια από την άλλη,
η μια για την άλλη.