 |
 |
| Keramiek van Ilse Van Brempt |
 |
 |
 |
| Ilse Van Brempt (1968-1999) studeerde keramiek aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen van 1990 tot 1994. Ze maakte nog net het einde mee van de onderwijscarrière van de befaamde keramist Achiel Pauwels. Deze raakte snel overtuigd van het talent van Ilse, zeker nadat haar "ontaarde baksteen" insloeg als een bom. Haar eindwerk was het monumentaal kunstwerk "evolutie". Uitgestrooid op een lang zandtapijt lagen achtereenvolgens grove kleiblokken, primitieve kleisporen en daarna met steeds verfijndere technieken gebakken sculptuurtjes, die de evolutie van de keramiekkunst voorstelden. De evolutie werd bekroond in een schitterende "Toren van Babel". Ilse zelf werd voor dit eindwerk bekroond met een grote onderscheiding. Na haar studies werd Ilse Van Brempt zelf keramieklerares aan de kunstacademies van Geel, Temse en Turnhout. Inmiddels verdiepte ze zich in haar appartementenproject. Ze ontwikkelde een volledig nieuw keramisch procédé, een soort mengvorm tussen keramiek en textiel, waarmee ze uiterst lichte en tere hutten bouwde, die ze appartementen noemde omdat ze waren geïnspireerd op de biotoop van de Mortselse Rozentuin waar ze toen woonde, een pleintje met daaromheen een aaneenschakeling van allemaal haast identieke appartementen. Deze appartementen leverden haar een plaats op in de prestigieuze lenteselecties van het VIZO (Vlaams Instituut voor Zelfstandig Ondernemen), dé referentie in het ontdekken van jonge kunstenaars in Vlaanderen. Een mooie carrière had kunnen volgen, maar het noodlot en het meedogenloze verkeer beslisten er anders over. |
| Klik op de foto's voor een grotere weergave |
| Ammoniet 1992 |
| Schildpadden 1991 Eervolle vermelding bij de Bugatti-prijs voor diersculpturen |
|
| 1990 : de ontaarde baksteen |
 |
 |
| In 1990 kregen de studenten van het eerste jaar keramiek op de Antwerpse academie de opdracht om een artistieke ingreep te verrichten op een baksteen. Ilse Van Brempt loste dit op door de natte, ongebakken brik uit het venster van de vierde verdieping van de academie te werpen, en hem vervolgens te bakken. Het resultaat was niet alleen fraai, maar ook een interessante studie van het toeval in de kunst. Een aarden voorwerp dat ontaardde; een ordinaire steen die precies door zijn vlucht uit de academie een artistieke meerwaarde meekreeg. |
| 1991/1992 : organische vormen |
| 1993 : wandpuzzle |
 |
 |
 |
| In haar derde jaar keramiek streefde Ilse naar een maximale abstractie. Haar examenwerk was een monumentale keramieken puzzle, bestaande uit 19 zware keramieken puzzlestukken die over twee wanden werden opgehangen. De stukken bevatten nu eens symbolische, dan weer puur decoratieve motieven. De materiële grenzen van de puzzlestukken vielen niet samen met de grenzen van de erop aangebrachte patronen. |
| 1994 : evolutie |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
| Als eindwerk presenteerde Ilse deze monumentale "evolutie". Op een tien meter lang zandtapijt lagen achtereenvolgens : ruwe, onbewerkte brokken klei; primitieve kleisporen; sculptuurtjes, gebakken in telkens geavanceerder keramische technieken; en ten slotte een complexe Toren van Babel. Het geheel verwees zowel naar de evolutie van de keramiek (vandaar de steeds verfijnder techniek) als van de mensheid, die verankerd zit in het aardse, maar de hemel naar de kroon steekt.. |
|
| 1995-1999 : appartementen |
 |
 |
 |
| Voor deze appartementjes ontwikkelde Ilse Van Brempt een nieuw keramisch procédé, een mengvorm van keramiek en textiel. Hierdoor verwierven deze kunstobjecten een haast ondraaglijke lichtheid en teerheid. De hutjes verbeeldden de biotoop die in elk appartement te vinden is, ogenschijnlijk knus maar tegelijk ook zo fragiel en kwetsbaar. |
|
| 1997 : consumptiekeramiek |
| Gebaseerd op het wetenschap dat keramiek oorspronkelijk de tupperware van de oertijd was : verpakkingsmateriaal zonder artistieke ambities. Vandaar de idee om vleesverpakkingen uit de GB af te gieten in klei en te glazuren, om er vervolgens onder doorzichtige plastiek kunstzinnige puzzlestukjes in te verpakken. Je krijgt de kunst zo in bulk gepresenteerd, zonder alle individuele stukken te zien. Een streepjescode accentueert het pseudo-profaan karakter. |
|
 |
 |
 |
 |